Θυμάμαι

Θυμάμαι την αγάπη σου, η πιο όμορφη απάτη.

Θυμάμαι όλα τα λόγια σου, που γίναν τώρα στάχτη.

Θυμάμαι ότι ζήσαμε, πόσο μ’ είχες ανάγκη.

Μα τώρα πια με ξέχασες κι έφυγες ένα βράδυ.

​

Θυμάμαι θυμάμαι, θυμάμαι μονάχα,
την αγάπη σου πάλι αχ να ‘χα ξανά, να σε ζήσω.
Και λιώνω και λιώνω και λιώνω απ’ τον πόνο,
που δεν σ’ έχω καρδιά μου ματώνω ξανά, να σε κερδίσω.

​

Κοιμάμαι στη μεριά σου, να νιώθω πως είμαι κοντά σου.

Τρελάθηκα που βρίσκομαι, τις νύχτες μακριά σου.

Μου μείνανε τα λόγια σου, η όμορφη μυρωδιά σου,

που έκλαιγες και μου ‘λεγες, να μείνω στην αγκαλιά σου.

​

Θυμάμαι θυμάμαι, θυμάμαι μονάχα, 

την αγάπη σου πάλι να ‘χα ξανά, να σε ζήσω.
Και λιώνω και λιώνω, και λιώνω απ’ τον πόνο,
που δεν σ’ έχω καρδιά μου ματώνω ξανά, να σε κερδίσω.

​

Θυμάμαι θυμάμαι, θυμάμαι μονάχα,

την αγάπη σου πάλι αχ, να ‘χα ξανά, να σε ζήσω.
Και λιώνω και λιώνω και λιώνω και λιώνω,
που δεν σ’ έχω καρδιά μου ματώνω ξανά, να σε κερδίσω.

Ξανά, να σ αγαπήσω.